Wygląda na to, że JavaScript jest wyłączony w twojej przeglądarce. By w pełni cieszyć się naszą stroną, upewnij się, że włączyłeś JavaScript w swojej przeglądarce.

Insulinoopornosć i cukrzyca

Insulinoopornosć i cukrzyca

Czym jest insulinooporność?

Insulina to hormon odpowiedzialny za obniżenie stężenia glukozy we krwi. Jest wytwarzana przez trzustkę po każdym posiłku. Insulinooporność to obniżona wrażliwość na działanie tego hormonu. Dzieje się tak mimo jego prawidłowego stężenia we krwi.

Takiemu stanowi może towarzyszyć również hiperinsulinemia. Polega ona na nadmiernym produkowaniu insuliny po zjedzonym posiłku. Organizm, nie widząc efektów wytwarzania insuliny, zaczyna produkować jej jeszcze więcej. To z kolei może doprowadzić do zaburzeń hormonalnych i metabolicznych, ponieważ insulina jest także odpowiedzialna za odkładanie się tłuszczów w obrębie tkanki tłuszczowej. Efektem tego jest więc często przybieranie na wadze.

Do objawów, które mogą świadczyć o insulinooporności zalicza się:

senność po posiłku;
osłabienie i ogólne zmęczenie;
problemy z koncentracją;
trudności ze zrzuceniem nadprogramowych kilogramów;
rogowacenie ciemne (czyli zmiany na skórze o obrębach łokci, pach, szyi czy pępka).

Warto jednak mieć na uwadze, że insulinooporność może dotyczyć nie tylko osób o podwyższonej masie ciała. Jej przyczyny mają różnorodne podłoże i zdarza się, że są zależne także od gospodarki hormonalnej, wieku, stanów zapalnych w organizmie czy też nieprawidłowej diety (polegającej na spożywaniu zbyt dużej ilości produktów o wysokim indeksie glikemicznym). Insulinooporność może mieć też podłoże genetyczne.

Insulinooporność nie zawsze prowadzi do cukrzycy, lecz w wielu przypadkach poprzedza pojawienie się cukrzycy typu 2. Jej lekceważenie doprowadza niekiedy do nieprawidłowego poziomu cukru we krwi, co z kolei może świadczyć o stanie przedcukrzycowym.

Przyczyny i objawy cukrzycy

Cukrzyca jest uznawana za chorobę przewlekłą. Wyróżnia się jej trzy typy:

Cukrzyca typu 1 – jest schorzeniem autoimmunologicznym. Układ odpornościowy atakuje komórki trzustki i blokuje przez to wytwarzanie insuliny;
Cukrzyca typu 2 – występuje najczęściej i jest związana z opornością tkanek na wydzielanie insuliny;
Cukrzyca ciążowa – pojawia się pierwszy raz w okresie ciąży i dotyczy działania gospodarki hormonalnej. Produkuje ona więcej hormonów, które obniżają działanie insuliny, co z kolei prowadzi do insulinooporności.

Przyczyny tej choroby będą więc zależne od zdiagnozowanego typu. Jednak wśród tych najczęściej występujących wymienia się otyłość, brak aktywności fizycznej, geny i czynniki środowiskowe, zmiany hormonalne, choroby trzustki lub też nadczynność tarczycy. Z kolei do objawów cukrzycy można zaliczyć:

częste oddawanie moczu;
skłonność do ropnych zakażeń skóry;
osłabienie i ciągłe zmęczenie;
wzmożone pragnienie.

Symptomy cukrzycy powielają się z tymi dotyczącymi insulinooporności. Dlatego też w przypadku ich wystąpienia najlepiej skonsultować się z lekarzem. Specjalista zleci odpowiednie badania, które umożliwią postawienie diagnozy i wdrożenie leczenia.

Leki na insulinooporność i cukrzycę – sposób działania

Zażywanie leków na cukrzycę czy insulinooporność, nawet tych bez recepty, powinno być zawsze skonsultowane z lekarzem lub farmaceutą. Należy się także zapoznać z ulotką producenta preparatu, ponieważ to właśnie tam zawarte są najważniejsze informacje o składzie, sposobie działania i dawkowaniu.

Wśród tego typu wyrobów powielają się najczęściej stosowane grupy leków, takie jak:

Metformina – to jeden z częściej stosowanych leków w przypadku insulinooporności i cukrzycy typu 2. Pomaga przede wszystkim w zwiększeniu wrażliwości tkanek na działanie insuliny. Wspiera też hamowanie wątrobowej produkcji glukozy i działania ochronne serca. Jest stosowana również w leczeniu PCOS (Zespołu Policystycznych Jajników);
Pochodne sulfonylomocznika – w Polsce występują pod nazwami gliklazyd, glimepiryd i glipizyd. Pomagają w obniżaniu glikemii przy jednoczesnym podwyższaniu produkcji insuliny przez trzustkę;
Akarboza – ten lek też wspomaga proces obniżania stężenia glukozy we krwi. Może być stosowany razem z metforminą;
Leki inkretynowe – wspierają trzustkę w zwiększaniu wytwarzania insuliny. Wymienia się dwie grupy tych leków, które różnią się sposobem podawania. Jedne stosuje się podskórnie, a drugie – doustnie. Nie są one jednak jeszcze w Polsce popularne, głównie ze względu na brak refundacji;
Pochodne tiazolidynodionu – wspomagają w walce z insulinoopornością poprzez zmniejszanie stężenia glukozy;
Inhibitory SGLT2 – one także pomagają w obniżeniu glikemii, ale dzieje się to poprzez zwiększenie wydalania glukozy moczem. Przy ich stosowaniu należy dbać szczególnie o higienę okolic intymnych, ponieważ zwiększają one ryzyko pojawienia się infekcji dróg moczowych.

Tabletki na insulinooporność i cukrzycę – przeciwwskazania

Każdy rodzaj leku na insulinooporność i cukrzycę ma również pewne przeciwskazania. Dlatego przed zastosowaniem jakiegokolwiek preparatu należy skonsultować się z lekarzem. Leków zawierających pochodne tiazolidynodionu nie powinny stosować osoby z niewydolnością serca, a pochodnych sulfonylomocznika oraz akarbozy – osoby z niewydolnością nerek i wątroby.

Podobnie jest w przypadku metforminy. Tutaj do przeciwwskazań zalicza się też zespół bezdechu sennego, zespół uzależnienia od alkoholu oraz POChP, czyli ciężką przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Każdy z tych preparatów może wywoływać także określone skutki uboczne, takie jak np. nudności, biegunka czy obniżenie apetytu.