Xartan 50 mg, 30 Tabletek

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa i podtrzymująca u większości pacjentów wynosi 50 mg raz na dobę. Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 3 do 6 tygodni od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów korzystne może być zwiększenie dawki do 100 mg raz na dobę (rano). Losartan można stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza z lekami moczopędnymi np. hydrochlorotiazydem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę 

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę. Dawkę można zwiększyć do 100 mg raz na dobę, w zależności od wartości ciśnienia tętniczego krwi, po pierwszym miesiącu od rozpoczęcia leczenia. Losartan można stosować jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. lekami moczopędnymi, antagonistami wapnia, alfa- lub betaadrenolitykami oraz lekami działającymi ośrodkowo), a także z insuliną i innymi często stosowanymi lekami o działaniu hipoglikemizującym (np. pochodnymi sulfonylomocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy).

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa losartanu u pacjentów z niewydolnością serca wynosi 12,5 mg raz na dobę. Dawkę tę na ogół zwiększa się stopniowo w odstępach tygodniowych (tj. 12,5 mg na dobę, 25 mg na dobę, 50 mg na dobę, 100 mg na dobę, do maksymalnej dawki wynoszącej 150 mg raz na dobę), aż do osiągnięcia zazwyczaj stosowanej dawki podtrzymującej, wynoszącej 50 mg raz na dobę, jeśli jest ona tolerowana przez pacjenta.

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa losartanu wynosi 50 mg raz na dobę. W zależności od uzyskanej zmiany wartości ciśnienia tętniczego należy dodać hydrochlorotiazyd w małej dawce i (lub) zwiększyć dawkę losartanu do 100 mg raz na dobę.

W przypadku pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową (np. leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych) należy rozważyć zastosowanie dawki początkowej wynoszącej 25 mg raz na dobę.

Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i u pacjentów dializowanych.

Należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie. Brak doświadczeń terapeutycznych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Z tego powodu losartan jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Istnieją ograniczone dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania losartanu w leczeniu nadciśnienia u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Dostępne są ograniczone dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci z nadciśnieniem w wieku powyżej jednego miesiąca życia.

U pacjentów o masie ciała (mc.) >20 kg do <50 kg, którzy potrafią połykać tabletki, zalecana dawka wynosi 25 mg. (W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć maksymalnie do 50 mg raz na dobę.) Dawkę należy dostosować zgodnie z uzyskaną zmianą wartości ciśnienia tętniczego krwi.

U pacjentów o masie ciała >50 kg zazwyczaj stosowana dawka wynosi 50 mg raz na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć maksymalnie do 100 mg raz na dobę. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży dawek większych niż 1,4 mg/kg mc. (lub ponad 100 mg) na dobę.

Nie zaleca się stosowania losartanu u dzieci w wieku poniżej 6 lat, ponieważ dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania w tych grupach pacjentów.

Sposób podawania
Tabletki zawierające losartan należy połykać, popijając szklanka wody. Tabletki zawierające losartan można przyjmować niezależnie od posiłków.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
• 2. i 3. trymestr ciąży
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby
• U pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m2) nie należy stosować losartanu jednocześnie z aliskirenem.
• Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Xartan z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2).

Często lub niezbyt często możliwe:
zawroty głowy, zaburzenia równowagi, osłabienie, zmęczenie, obrzęki, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), hipoglikemia (u chorych na cukrzycę), senność, bóle głowy, zaburzenia snu, kołatanie serca, dławica piersiowa, objawy wywołane obniżeniem ciśnienia tętniczego, w tym ortostatycznym obniżeniem ciśnienia (hipotonia ortostatyczna), ból brzucha, zaparcia, pokrzywka, świąd, wysypka.
Rzadko: reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), zapalenie naczyń, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Dodatkowo, u chorych z przewlekłą niewydolnością serca,
często: zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, niedokrwistość;
niezbyt często: duszność, kaszel, biegunka, nudności i wymioty;
rzadko: parestezje (zaburzenia czuciowe, uczucie mrowienia i drętwienia), omdlenia, migotanie przedsionków, udar naczyniowy mózgu.

Ponadto, możliwe inne działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania: niedokrwistość, małopłytkowość, depresja, migrena, zaburzenia smaku, szumy uszne, kaszel, biegunka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zakażenia dróg moczowych, objawy grypopodobne, pokrzywka, świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło, bóle mięśni i stawów, rabdomioliza, zaburzenia czynności seksualnych (impotencja), złe samopoczucie, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia).