Białko podczas terapii GLP-1 - jak chronić mięśnie przy redukcji masy ciała?

Leki działające poprzez GLP-1 mogą wyraźnie zmniejszać apetyt i ułatwiać redukcję masy ciała. Czasem jednak apetyt spada na tyle mocno, że wraz z kaloriami zaczyna brakować również białka, witamin, składników mineralnych i płynów. To ważne, bo podczas odchudzania organizm traci nie tylko tkankę tłuszczową – zmniejszać może się również masa beztłuszczowa, której częścią są mięśnie.

Nie oznacza to, że terapia GLP-1 „zjada mięśnie”. Zmiany składu ciała podczas dużej redukcji są bardziej złożone, a masa beztłuszczowa nie jest tym samym co masa mięśniowa. Warto jednak od początku leczenia zadbać o odpowiednią podaż białka, regularną aktywność i ćwiczenia wzmacniające – szczególnie przy szybkim spadku masy ciała, bardzo małym apetycie oraz u osób starszych.

Polskie Towarzystwo Dietetyki w stanowisku opublikowanym w październiku 2026 r. wskazuje właśnie na odpowiednią podaż białka, trening oporowy, monitorowanie nawodnienia, jakości diety i ryzyka utraty masy beztłuszczowej jako ważne elementy żywienia podczas terapii inkretynowej.

Najważniejsze informacje

• przy GLP-1 mniejszy apetyt może oznaczać również zbyt małą podaż białka;

• w czasie redukcji część traconej masy stanowi masa beztłuszczowa, ale nie należy utożsamiać jej wyłącznie z mięśniami;

• podczas aktywnej redukcji polscy eksperci proponują orientacyjnie około 1,2–1,5 g białka/kg skorygowanej masy ciała na dobę;

• zakres ten nie jest uniwersalną normą – trzeba uwzględnić wiek, funkcję nerek, aktywność, ryzyko sarkopenii i tempo redukcji;

• źródło białka warto uwzględniać w kilku posiłkach;

• najlepszą ochronę mięśni daje połączenie odpowiedniej podaży białka z treningiem oporowym;

• przy przewlekłej chorobie nerek wysokobiałkowa dieta może być niewłaściwa.

Agoniści receptora GLP-1 oraz podwójni agoniści GIP/GLP-1 mogą wyraźnie ograniczać głód i spontaniczną ilość spożywanego jedzenia. To część mechanizmu, dzięki któremu pomagają redukować masę ciała.

Problem pojawia się wtedy, gdy pacjent je tak mało, że trudno pokryć podstawowe potrzeby żywieniowe. Procentowy udział białka w diecie może wyglądać prawidłowo, ale jego rzeczywista ilość w gramach nadal może być niewystarczająca.

Pokazują to również polskie dane. W badaniu przeprowadzonym przez zespół m.in. z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego u 387 osób stosujących agonistów GLP-1 lub GIP/GLP-1 średnia deklarowana podaż wyniosła około 753 kcal i 33,4 g białka dziennie. Mniej niż 10% uczestników osiągało przyjęte w badaniu zalecane wartości białka.

Trzeba jednak właściwie interpretować ten wynik. Było to wstępne badanie obserwacyjne oparte na krótkich dzienniczkach żywieniowych i rekrutacji w społecznościach internetowych. Nie oznacza więc, że każda osoba przyjmująca GLP-1 je podobnie mało. Pokazuje natomiast realny problem, który warto podczas terapii monitorować.

Przy większej redukcji masy ciała spada przede wszystkim ilość tkanki tłuszczowej, ale zmniejszać może się także masa beztłuszczowa.

Tu niestety łatwo o nadmierne uproszczenie.

Masa beztłuszczowa to nie tylko mięśnie. Obejmuje również wodę, narządy, tkankę łączną i inne struktury wewnętrzne naszego organizmu. Dlatego spadek „lean mass” w badaniu nie oznacza automatycznie utraty takiej samej ilości mięśni.

Metaanalizy z 2026 r. pokazują, że podczas terapii inkretynowych część redukcji rzeczywiście przypada na masę beztłuszczową. Jednocześnie proporcja ta jest zbliżona do obserwowanej podczas innych skutecznych metod redukcji masy ciała, a dodanie treningu oporowego wiąże się z korzystniejszym zachowaniem tej części składu ciała.

Inna aktualna analiza podkreśla, że dane dotyczące bezpośrednio ilości i jakości mięśni nadal są ograniczone. Nie ma podstaw do twierdzenia, że każda osoba leczona GLP-1 rozwinie sarkopenię, ale nie można również ignorować klinicznie istotnej utraty mięśni u osób szczególnie narażonych.

Podobny wniosek płynie z polskiego przeglądu naukowców Uniwersytetu Rzeszowskiego: większa redukcja masy ciała może zmniejszać beztłuszczową masę, ale równocześnie poprawa insulinooporności, zmniejszenie stanu zapalnego i ilości tłuszczu śródmięśniowego mogą działać korzystnie na zdrowie mięśni.

Mięśnie nie są ważne tylko z punktu widzenia sylwetki.

Uczestniczą w gospodarce glukozowej, pomagają utrzymywać siłę, równowagę, sprawność i zdolność wykonywania codziennych czynności. Ich znaczenie rośnie szczególnie wraz z wiekiem.

Duża utrata funkcjonalnej tkanki mięśniowej może sprzyjać:

• osłabieniu;

• pogorszeniu sprawności;

• problemom z poruszaniem się;

• większemu ryzyku upadków;

• rozwojowi lub nasileniu sarkopenii;

• utracie samodzielności u osób starszych.

Dlatego w 2026 r. coraz częściej mówi się nie tylko o wielkości, ale również o jakości redukcji masy ciała.

Nie ma jednej ilości odpowiedniej dla wszystkich osób stosujących GLP-1.

Polskie Towarzystwo Dietetyki wskazuje, że podczas aktywnej redukcji masy ciała u dorosłych z nadwagą lub otyłością można rozważać około 1,2–1,5 g białka/kg skorygowanej masy ciała na dobę, aby wspierać zachowanie masy mięśniowej i beztłuszczowej. Eksperci zaznaczają jednak, że są to wartości oparte w dużej mierze na dowodach pośrednich i konsensusie, ponieważ nadal brakuje dużych badań dotyczących optymalnego zapotrzebowania na białko specjalnie podczas terapii inkretynowej.

Na rzeczywiste zapotrzebowanie wpływają m.in.:

• wiek;

• masa i skład ciała;

• tempo redukcji;

• aktywność fizyczna;

• ryzyko sarkopenii;

• całkowita podaż energii;

• funkcja nerek;

• choroby współistniejące;

• tolerancja jedzenia podczas terapii.

Co oznacza „skorygowana masa ciała”?

Przy znacznej otyłości liczenie wysokiej podaży białka bezpośrednio od aktualnej masy ciała może prowadzić do bardzo dużych i niepotrzebnych wartości.

Dlatego specjaliści mogą posługiwać się skorygowaną masą ciała albo – jeżeli dostępny jest wiarygodny pomiar – informacją o masie beztłuszczowej.

Polskie stanowisko podkreśla jednak, że nie ustalono jednej idealnej metody wyliczania białka u osób leczonych GLP-1. Nie ma więc potrzeby samodzielnego przeliczania bardzo precyzyjnych wartości z internetowych kalkulatorów.

Przy większej otyłości, chorobie nerek, starszym wieku lub szybkim spadku masy ciała najlepiej ustalić ilość białka indywidualnie z dietetykiem.

Tak. Przy małym apetycie jest to zwykle łatwiejsze niż próba zjedzenia bardzo dużej ilości białka naraz.

Zamiast zostawiać niemal całą porcję na obiad lub kolację, warto zadbać o źródło białka również w śniadaniu i innych posiłkach.

Może to wyglądać bardzo prosto:

• rano - jajka, skyr, twaróg lub tofu;

• w ciągu dnia - jogurt, kefir, niewielka kanapka z dobrym źródłem białka;

• przy głównym posiłku - ryba, mięso, tofu, tempeh albo rośliny strączkowe.

Nie trzeba natomiast obsesyjnie wyliczać liczby gramów w każdym posiłku. Najważniejsza pozostaje odpowiednia całkowita podaż w ciągu dnia oraz tolerancja posiłków.

Wybór zależy od sposobu odżywiania, preferencji i tolerancji przewodu pokarmowego.

Dobrze zaplanowana dieta roślinna również może dostarczać wystarczającej ilości białka.

Polskie Towarzystwo Dietetyki jako rozsądne wzorce żywieniowe podczas terapii inkretynowej wskazuje m.in. dietę śródziemnomorską, DASH oraz odpowiednio zaplanowaną dietę roślinną.

To częsty problem podczas terapii. Pacjent może wiedzieć, że powinien dostarczać białko, ale już po kilku kęsach pojawia się pełność.

Nie warto wtedy zmuszać się do bardzo dużych porcji. Lepszym rozwiązaniem mogą być mniejsze, ale odżywcze posiłki.

Przykładowo:

• skyr albo jogurt wysokobiałkowy;

• jajko z niewielką porcją pieczywa;

• mała porcja twarogu;

• kefir;

• niewielka porcja ryby, mięsa lub tofu;

• hummus;

• zupa z soczewicą;

• koktajl zawierający źródło białka, jeżeli płynna forma jest lepiej tolerowana.

Przy wczesnej sytości warto również zaczynać posiłek od składników o największej wartości odżywczej zamiast zostawiać źródło białka na sam koniec.

Aktualne polskie stanowisko dopuszcza przy małym apetycie również wykorzystanie produktów płynnych lub półpłynnych i preparatów białkowych, jeśli zwykła dieta nie pokrywa zapotrzebowania.

Nie każdemu.

Jeżeli odpowiednią ilość białka można dostarczyć zwykłym jedzeniem, nie ma konieczności stosowania dodatkowego preparatu.

Odżywka może być praktyczna, gdy:

• apetyt jest bardzo mały;

• trudno zjadać większe porcje;

• dieta regularnie dostarcza za mało białka;

• pacjent ma zwiększone potrzeby;

• intensywnie ćwiczy;

• zwykłe źródła białka są źle tolerowane.

Nie powinna natomiast zastępować większości posiłków. Przy przewlekłej chorobie nerek lub innych poważnych chorobach warto wcześniej omówić zwiększenie podaży białka ze specjalistą.

Nie trzeba wybierać jednej strony.

Białka zwierzęce zazwyczaj dostarczają pełnego zestawu aminokwasów egzogennych i mają wysoką przyswajalność. Wartościowymi źródłami mogą być jednak również soja, tofu, tempeh czy odpowiednio łączone rośliny strączkowe.

Przy diecie roślinnej większe znaczenie ma różnorodność źródeł i całkowita ilość białka.

Co ciekawe, polskie badanie dotyczące sposobu odżywiania podczas terapii inkretynowej nie wykazało, aby większy udział białka zwierzęcego sam w sobie wiązał się z lepszym wynikiem redukcji. Autorzy zwracają uwagę, że znaczenie może mieć całkowita jakość diety, w tym udział żywności wysoko przetworzonej.

Kolagen jest białkiem, ale nie powinien być podstawowym źródłem białka wykorzystywanym w celu ochrony mięśni.

Ma specyficzny skład aminokwasowy, bogaty m.in. w glicynę i prolinę, natomiast zawiera mniej części aminokwasów istotnych dla silnego pobudzenia syntezy białek mięśniowych.

Jeżeli celem jest przede wszystkim zachowanie mięśni podczas redukcji, ważniejsze będą pełnowartościowe źródła pokarmowe albo – gdy jest to potrzebne – białka takie jak serwatkowe, sojowe czy odpowiednio skomponowane roślinne.

Kolagen można rozważać w innych kontekstach żywieniowych, ale nie powinien zastępować podstawowej podaży pełnowartościowego białka.

Samo zwiększenie ilości białka nie rozwiązuje całego problemu.

Mięśnie potrzebują również bodźca do pracy. Trening oporowy informuje organizm, że tkanka mięśniowa jest potrzebna, natomiast białko dostarcza aminokwasów niezbędnych do jej regeneracji i utrzymania.

Polskie Towarzystwo Leczenia Otyłości zaleca osobom z nadwagą i otyłością, obok aktywności wytrzymałościowej, trening siłowy co najmniej 2 razy w tygodniu, angażujący główne grupy mięśniowe. Ma on pomagać utrzymać beztłuszczową masę ciała i sprawność podczas redukcji.

Również polskie stanowisko dietetyczne oraz europejski konsensus EASO-EFAD-ECPO łączą odpowiednią podaż białka z regularnym treningiem oporowym.

Nie oznacza to, że każda osoba musi od razu rozpocząć intensywny trening na siłowni. W zależności od sprawności mogą sprawdzić się:

• ćwiczenia z masą własnego ciała;

• gumy oporowe;

• hantle;

• maszyny;

• ćwiczenia funkcjonalne;

• trening dobrany przez fizjoterapeutę.

Spacer jest wartościową aktywnością. Wspiera wydolność, zdrowie układu krążenia i zwiększa całkowitą ilość ruchu w ciągu dnia.

Nie zastępuje jednak całkowicie treningu oporowego, jeśli celem jest ochrona siły i funkcji mięśni.

Najlepszym rozwiązaniem jest połączenie codziennego ruchu lub aktywności aerobowej z regularnym ćwiczeniem mięśni.

Nie każdy pacjent leczony GLP-1 ma takie samo ryzyko pogorszenia stanu mięśni.

Szczególnie uważnie warto obserwować:

• osoby po 60.-65. roku życia;

• osoby z małą wyjściową masą mięśniową;

• pacjentów z otyłością sarkopeniczną;

• osoby długo mało aktywne;

• pacjentów szybko tracących dużą masę ciała;

• osoby z bardzo małym apetytem;

• pacjentów z uporczywymi nudnościami, wymiotami lub biegunką;

• osoby po hospitalizacji lub długim unieruchomieniu;

• pacjentów z chorobami przewlekłymi zwiększającymi ryzyko niedożywienia.

W tych grupach sama waga może nie wystarczać do oceny terapii. Znaczenie mają również siła, sprawność, tempo chodu i zdolność wykonywania codziennych czynności.

Wraz z wiekiem łatwiej tracić masę i siłę mięśniową, a odpowiedź anaboliczna mięśni na bodziec żywieniowy może być słabsza.

Jeśli jednocześnie terapia bardzo ogranicza apetyt, rośnie ryzyko, że rzeczywista podaż białka i energii stanie się zbyt mała.

U osób starszych podczas farmakologicznej redukcji masy ciała szczególnie ważne są więc:

• wystarczająca podaż białka;

• regularne posiłki mimo mniejszego apetytu;

• ćwiczenia oporowe;

• obserwacja siły i mobilności;

• rozsądne tempo redukcji;

• ocena ryzyka sarkopenii.

Europejskie stanowisko dotyczące leczenia otyłości u osób ≥65 lat również podkreśla potrzebę połączenia umiarkowanego ograniczenia energii, odpowiedniej podaży białka i wieloskładnikowej aktywności fizycznej.

Nie.

Duży spadek masy ciała może być pożądanym wynikiem leczenia, ale bardzo silne ograniczenie apetytu i jedzenia nie powinno być traktowane jako cel sam w sobie.

Im mniej energii i produktów spożywa pacjent, tym trudniej dostarczyć odpowiednią ilość:

• białka;

• witamin;

• składników mineralnych;

• błonnika;

• płynów.

Polskie Towarzystwo Dietetyki zaleca podczas terapii monitorowanie nie tylko wagi, ale również tempa redukcji, apetytu, jakości diety, podaży białka, płynów, błonnika, tolerancji ze strony przewodu pokarmowego oraz - gdy jest to zasadne – składu ciała i sprawności.

Zmniejszenie apetytu jest spodziewanym działaniem terapii inkretynowej. Nie chodzi jednak o doprowadzenie do całkowitej niechęci do jedzenia.

Jeżeli pacjent:

• regularnie pomija większość posiłków;

• nie jest w stanie dostarczać odpowiedniej ilości białka;

• ma problem z przyjmowaniem płynów;

• szybko traci siłę;

• czuje narastające osłabienie;

• ma przewlekłe nudności lub wymioty,

warto omówić sytuację z lekarzem.

Czasami potrzebna będzie również konsultacja dietetyczna, korekta sposobu żywienia albo ponowna ocena dawki i tolerancji leczenia.

Przy przewlekłej chorobie nerek nie należy samodzielnie wprowadzać wysokobiałkowej diety.

KDIGO u dorosłych z przewlekłą chorobą nerek w stadiach G3-G5 sugeruje podaż około 0,8 g białka/kg masy ciała na dobę oraz zaleca unikanie wysokiej podaży przekraczającej 1,3 g/kg/dobę u osób zagrożonych progresją choroby.

To dobry przykład pokazujący, dlaczego zakres 1,2-1,5 g/kg proponowany podczas redukcji nie może być automatycznie stosowany u każdego pacjenta.

Przy chorobie nerek trzeba pogodzić potrzebę ochrony mięśni z wymaganiami nefrologicznymi, dlatego ilość białka najlepiej ustalić z lekarzem i dietetykiem.

To interesujący, ale wciąż rozwijający się kierunek.

Kreatyna ma dobrze udokumentowane działanie wspierające wydolność podczas krótkotrwałego wysiłku i może pomagać w zwiększaniu efektów treningu oporowego w różnych populacjach.

W 2026 r. pojawiła się publikacja proponująca jej wykorzystanie jako potencjalne wsparcie przy utracie mięśni związanej z dużą redukcją masy ciała podczas GLP-1. Autorzy podkreślają jednak, że jest to na razie hipoteza wymagająca bezpośredniego potwierdzenia w badaniach klinicznych u pacjentów stosujących terapie inkretynowe.

Kreatyna nie powinna więc zastępować podstaw:

• odpowiedniego żywienia;

• podaży białka;

• treningu oporowego;

• monitorowania sprawności.

Przy chorobach nerek lub innych istotnych problemach zdrowotnych decyzję o suplementacji warto omówić z lekarzem.

Sama waga tego nie pokaże.

Warto zwrócić uwagę, czy:

• wyraźnie spada siła;

• coraz trudniej wstać z krzesła bez podpierania się;

• pogarsza się tempo chodzenia;

• codzienne zakupy lub wejście po schodach stają się wyraźnie trudniejsze;

• ćwiczenia wykonywane wcześniej bez problemu nagle są bardzo wymagające;

• spadkowi masy ciała towarzyszy narastająca słabość.

Objawy te nie są specyficzne wyłącznie dla utraty mięśni, dlatego wymagają szerszej oceny.

W razie potrzeby specjalista może uwzględnić pomiar siły chwytu, test wstawania z krzesła, ocenę składu ciała lub inne metody. Sam wynik BIA czy DXA również nie powinien być interpretowany w oderwaniu od sprawności.

Warto zrobić to szczególnie wtedy, gdy:

• apetyt jest tak mały, że trudno jeść regularnie;

• przez dłuższy czas trudno dostarczyć odpowiednią ilość białka;

• masa ciała spada bardzo szybko;

• pojawia się wyraźny spadek siły lub sprawności;

• występują uporczywe nudności, wymioty albo biegunka;

• trudno utrzymać odpowiednie nawodnienie;

• pojawia się przewlekłe zmęczenie, nasilone wypadanie włosów lub inne objawy mogące sugerować niedostateczne odżywienie;

• pacjent ma przewlekłą chorobę nerek;

• pacjent jest w starszym wieku i ma małą masę mięśniową;

• występuje podejrzenie otyłości sarkopenicznej.

Polskie stanowisko dietetyczne wskazuje właśnie na potrzebę wychwytywania niedostatecznej podaży białka, odwodnienia, niedoborów mikroskładników i nadmiernej utraty masy beztłuszczowej na możliwie wczesnym etapie terapii.

1. Nie oceniaj diety wyłącznie po kaloriach. Przy małych porcjach jakość posiłków staje się szczególnie ważna.

2. Dbaj o odpowiednią podaż białka. Orientacyjny zakres 1,2–1,5 g/kg skorygowanej masy ciała nie jest normą dla każdego.

3. Rozkładaj źródła białka na kilka posiłków.

4. Włącz trening oporowy dostosowany do swojego stanu zdrowia.

5. Dbaj o nawodnienie, szczególnie przy wymiotach lub biegunce.

6. Nie próbuj przyspieszać redukcji przez dalsze ograniczanie jedzenia.

7. Reaguj na utrzymujące się działania niepożądane.

8. Patrz nie tylko na wagę, ale również na siłę i sprawność.

9. Nie stosuj automatycznie suplementów. Najpierw oceń rzeczywistą potrzebę.

10. Przy chorobach nerek ustal podaż białka indywidualnie.

Białko ma podczas terapii GLP-1 szczególne znaczenie, ponieważ zmniejszenie apetytu może prowadzić nie tylko do mniejszej podaży energii, ale także do zbyt małej ilości białka i innych składników odżywczych.

Nie chodzi jednak o to, aby każda osoba zaczynająca leczenie przechodziła automatycznie na dietę wysokobiałkową. Polscy eksperci proponują podczas aktywnej redukcji orientacyjny zakres około 1,2-1,5 g/kg skorygowanej masy ciała, ale zapotrzebowanie trzeba dopasować do wieku, stanu mięśni, aktywności, funkcji nerek i tempa spadku masy ciała.

Najlepszą ochronę mięśni daje szersze podejście: odpowiednie żywienie, regularne źródła białka, trening oporowy, prawidłowe nawodnienie i rozsądne tempo redukcji. Równie ważne jest reagowanie wtedy, gdy apetyt staje się tak mały, że trudno normalnie jeść.

Podczas terapii warto więc patrzeć nie tylko na to, ile kilogramów ubyło, ale także na to, czy zachowane zostały siła, sprawność i dobre odżywienie.

Ile białka jeść przy GLP-1?

Polskie Towarzystwo Dietetyki wskazuje, że podczas aktywnej redukcji masy ciała można orientacyjnie rozważać około 1,2-1,5 g białka/kg skorygowanej masy ciała na dobę. Nie jest to jednak uniwersalna norma. Ilość trzeba dopasować m.in. do wieku, aktywności, funkcji nerek, tempa redukcji i ryzyka sarkopenii.

Czy GLP-1 powoduje utratę mięśni?

Podczas większej redukcji zmniejszać może się masa beztłuszczowa, ale nie oznacza ona wyłącznie mięśni. Dostępne dane nie potwierdzają, że każda osoba stosująca GLP-1 traci klinicznie istotną ilość mięśni. Ryzyko wymaga większej uwagi m.in. przy starszym wieku, szybkim chudnięciu, małej podaży białka i braku aktywności.

Jakie białko jest najlepsze?

Najważniejsza jest całkowita ilość i jakość diety. Dobrymi źródłami są m.in. jaja, ryby, nabiał, chude mięso, soja, tofu, tempeh i rośliny strączkowe.

Czy trzeba pić odżywkę białkową?

Nie. Może być przydatna, jeśli mały apetyt utrudnia pokrycie zapotrzebowania zwykłym jedzeniem, ale nie jest obowiązkowym elementem terapii.

Czy kolagen wystarczy jako źródło białka?

Nie powinien być głównym źródłem białka wykorzystywanym do ochrony mięśni. Ma inny profil aminokwasów niż białka szczególnie skutecznie wspierające syntezę białek mięśniowych.

Czy trzeba ćwiczyć, jeśli jem dużo białka?

Takie podejście jest niepełne. Białko dostarcza aminokwasów, a trening oporowy zapewnia mięśniom bodziec do zachowania siły i funkcji. Najlepsze efekty daje połączenie obu elementów.

Czy spacer wystarczy?

Spacer jest bardzo korzystny, ale nie zastępuje w pełni ćwiczeń oporowych. Warto łączyć aktywność aerobową z ćwiczeniami wzmacniającymi mięśnie.

Czy osoby po 60. roku życia wymagają więcej uwagi?

Tak. W starszym wieku rośnie ryzyko utraty mięśni i sarkopenii, dlatego szczególnego znaczenia nabierają podaż białka, trening oporowy i obserwacja sprawności.

Czy można jeść dużo białka przy chorobie nerek?

Nie należy zwiększać podaży samodzielnie. Przy CKD G3–G5 KDIGO sugeruje około 0,8 g/kg/dobę i zaleca unikanie podaży przekraczającej 1,3 g/kg/dobę u osób zagrożonych progresją choroby.

Czy kreatyna pomaga chronić mięśnie podczas GLP-1?

To interesujący kierunek, ale nie ma jeszcze badań pozwalających traktować kreatynę jako standardowe postępowanie podczas terapii GLP-1.

1. Kwaśny A., Słoma-Krześlak M., Kostelecki G. i wsp. Diet and nutrition in obesity treated with incretin-based therapies: A scientific statement of the Polish Society of Dietetics. Adv Clin Exp Med. 2026.

2. Korus S., Cembrowska-Lech D., Kłoda K., Stachowska E. Dietary intake patterns and nutritional adequacy among adults with overweight or obesity treated with GLP-1 or dual GIP/GLP-1 receptor agonists – preliminary study. J Transl Med. 2026.

3. Woźniak M. i wsp. The Impact of GLP-1 Receptor Agonists on Body Composition in Individuals with Overweight and Obesity: A Systematic Review and Meta-Analysis. J Clin Med. 2026.

4. Knapik J., Fic W., Polak-Szczybyło E. GLP-1-Based Pharmacotherapies and Skeletal Muscle Health in Obesity. Nutrients. 2026.

5. Kołakowski A., Karczewska-Kupczewska M. Do GLP-1 receptor agonists improve insulin sensitivity and reduce lipid accumulation in skeletal muscles and the liver independent of weight loss? Endokrynol Pol. 2026.

6. Polskie Towarzystwo Leczenia Otyłości. Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na otyłość 2024.