Poporodowe zapalenie tarczycy. Zwróć uwagę na te objawy i sprawdź, jak leczyć zaburzenia tarczycy po ciąży!

Ciąża i poród niosą za sobą ogromne zmiany dla organizmu świeżo upieczonej mamy. Te związane z gospodarką hormonalną i układem odpornościowym mogą negatywnie wpłynąć na działanie tarczycy. Jakie są objawy poporodowego zapalenia tarczycy? Kto jest najbardziej narażony na zachorowanie? Wszystkiego dowiesz się z poniższego artykułu.

Poporodowe zapalenie tarczycy jest chorobą autoimmunologiczną, która pojawia się w ciągu 1 roku od porodu lub poronienia, zazwyczaj między 1. a 3. miesiącem. Choroba dotyka ok. 10% pacjentek i w większości przypadków ustępuje w ciągu roku. U niektórych kobiet objawy mogą się jednak utrzymywać i prowadzić do trwałej niedoczynności tarczycy, co często skutkuje koniecznością leczenia przez całe życie.

Większe ryzyko rozwoju poporodowego zapalenia tarczycy występuje u pacjentek:

●       ze zwiększonym poziomem przeciwciał anty-TPO,

●       chorujących na cukrzycę typu 1,

●       po epizodzie poporodowych zaburzeń czynności tarczycy,

●       po przebytym poronieniu,

●       chorujących na depresję poporodową,

●       chorujących na inne choroby autoimmunologiczne,

●       z autoimmunologicznymi chorobami tarczycy w rodzinie.

Kobiety, które są szczególnie narażone na pojawienie się poporodowego zapalenia tarczycy,

powinny oznaczyć stężenie przeciwciał anty-TPO w I trymestrze ciąży, a także stężenie TSH po 6 tygodniach, 3, 6 miesiącach i roku od porodu lub poronienia.

Symptomy choroby zależą od jej przebiegu. Poporodowe zapalenie tarczycy może przyjąć różne formy, związane z nadczynnością lub niedoczynnością tarczycy.

Nadczynność tarczycy objawia się:

●       utratą masy ciała,

●       kołataniem serca,

●       nerwowością,

●       zmęczeniem,

●       drżeniem mięśniowym,

●       zaburzeniami snu,

●       wzmożoną potliwością,

●       spadkiem tolerancji na wysokie temperatury.

W przypadku niedoczynności tarczycy pacjentka może borykać się z:

●       zaparciami

●       wzrostem masy ciała,

●       obrzękami,

●       nietolerancją zimna,

●       zaburzeniami koncentracji i pogorszeniem pamięci,

●       łamliwością i wypadaniem włosów,

●       bladą, suchą skórą.

Poporodowe zapalenie tarczycy to choroba autoimmunologiczna, której objawy mogą wystąpić w ciągu 1 roku od porodu lub poronienia, zazwyczaj między 1. a 3. miesiącem! 

Poporodowe zapalenie tarczycy rozpoznaje się na podstawie badania TSH. Jego niskie stężenie może świadczyć o nadczynności tarczycy, a wysokie – o niedoczynności. Dodatkowo w badaniu oznacza się stężenie hormonów tarczycy fT3 i fT4.

Lekarz może zalecić również zbadanie stężenia przeciwciał tarczycowych – anty-TPO i anty-TG.

Wdrożenie odpowiedniego leczenia zależy od przebiegu choroby i nasilenia objawów. Nadczynność tarczycy zwykle nie wymaga leczenia ze względu na niewielkie symptomy choroby. W niektórych przypadkach wprowadza się jednak objawowe leczenie farmakologiczne za pomocą beta-blokerów (np. propranololu).

Niedoczynność tarczycy leczy się natomiast syntetycznymi hormonami tarczycy (np. lewotyroksyną). Rutynowo redukuje się dawkę po roku od rozpoczęcia terapii i co 6-8 tygodni kontroluje się poziom TSH. Jeśli wyniki wróciły do normy, stężenie hormonu tarczycy wystarczy kontrolować raz do roku.

Poporodowe zapalenie tarczycy to rzadka choroba występująca u kobiet, które niedawno urodziły. Jej objawy często się lekceważy i przypisuje zmęczeniu związanemu z macierzyństwem. Tymczasem mogą one świadczyć o nieprawidłowym działaniu tarczycy. Wykryte zbyt późno mogą skutkować wystąpieniem trwałej niedoczynności tarczycy.

●       Hubalewska-Dydejczyk A., Lewiński A., Milewicz A. i in., Postępowanie w chorobach tarczycy u kobiet w ciąży, Endokrynologia Polska 2011; 62 (4): 362–381,

●       Gietka-Czernel M., Ginekologia po Dyplomie 2013;15 (2): 46-58,

●       Skweres T., Sworczak K., Preis K. i in., Poporodowe zapalenie tarczycy, Ginekologia Praktyczna 2005, 1; 7: 15-19,

●       https://www.mp.pl/interna/chapter/B16.II.9.3.2.